5 strategii stretchingowych w terapii ASD

Dziś krótko, zwięźle i na temat pod wpływem jesiennych zadumek.

Praca z dzieckiem ze spektrum to zawsze podróż w nieznane. Wiele się mówi na temat słynnej triady, a także dostosowania, zorganizowania środowiska dziecka. Podejrzewam, że wiesz, że za zaburzeniami ze spektrum autyzmu idzie schematyzm, potrzeba kontroli i przewidywania tego, co nadejdzie… co robią terapeuci i nauczyciele? – systematyzują środowisko takiego dziecka poprzez plany dnia, dzienniki aktywności etc…

A gdyby tak wprowadzić więcej stretchingu w terapię? Nie strukturalizować idealnej struktury, tylko pobudzić to, z czym osoby z ASD mają problem – elastyczność i akceptowanie zmian?

 

Zaczęłam zgłębiać temat budowania, rozwijania elastyczności u dzieci ze spektrum i znalazłam uporządkowane strategie, które do niedawna nieświadomie stosowałam i pewnie większość z Was również je stosuje nawet o tym nie wiedząc.

1. Bądź elastyczny – tak Ty jako rodzic, czy terapeuta. Nie chodzi o ciągłe działanie zgodnie z oczekiwaniem dziecka ale to świetny krok FUNDAMENTALNY, który pokaże Twojemu dziecku, czym owa elastyczność jest oraz, że szanujesz jego wybory.

2. Uwaga zmiana – kiedy coś pójdzie niezgodnie z planem – a takie przecież jest codzienne życie nie tylko Twoje ale wszystkich ludzi – mów o tej zmianie. Dobrym trickiem jest uprzedzenie nawet kilkukrotne. Przykład: Poranek w przedszkolu, dziecko (wysokofunkcjonujące z autyzmem) żegna się z mamą, która mówi: „Przyjdę po Ciebie po obiedzie”; w między czasie mamie coś wypada informując nauczyciela, że w przedszkolu pojawi się ok godziny 14.00. To, co warto w tej sytuacji zrobić to porozmawiać z dzieckiem (oczywiście na jego poziomie) o zmianie, czym jest spowodowana i o której pojawi się mama. Warto taką rozmowę zakończyć słowami: przypomnę Ci o tej zmianie jeszcze (przykładowo) 2 razy. I oczywiście zrobić to dwa razy 😉

3. Ups – pomyliłam się! – czyli celowe pomyłki, które nieco zburzą strukturę dziecka, jednak odegrasz je w zabawowy, śmieszny sposób.

4. Trochę aktorstwa – to strategia dla dzieci wyżej funkcjonujących, która polega na tym, że spróbujesz wspólnie z dzieckiem bawiąc się w teatr odegrać sytuację, która zwykle sprawia mu trudność np. odwiedziny babci.

5. Zabawy, wygłupy – wymyśl coś śmiesznego, zabawnego dla dziecka, co rozbawi sytuację zmiany. Przykład: dziecko nie chce wyjść na spacer razem z grupą przedszkolną, zaczyna się denerwować – możesz powiedzieć: „Och, zmieniam się w psa by pójść na spacer poszukać moich kolegów” i krokiem pieska zachęcasz dziecko, by wspólnie z Tobą udało się do szatni (zakładamy, że dziecko lubi psy i chętnie je liczy podczas spaceru).

Co myślisz o takim podejściu? – koniecznie daj znać w komentarzu.

Jeśli możesz to udostępnij ten wpis znajomym, którym ta wiedza może się przydać.

Paulina Sztwiertnia

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *